Biebrzański Park   Narodowy imienia Adama Pałczyńskiego (Wybitny polski botanik, twórca pierwszego projektu parku) to największy park narodowy w Polsce. Jego powierzchnia to 59223 ha terenów podmokłych, oraz 66 824 ha strefy ochronnej tzw. otuliny. BPN powstał w dniu 9.09.1993. Głównym celem powołania BPN była ochrona największego i najlepiej zachowanego kompleksu torfowisk niskich w Europie Środkowej i Zachodniej, będącego miejscem lęgowym licznych gatunków  ptaków i jednym z ważniejszych miejsc ich wypoczynku i żerowania w czasie przelotów. Obszar Parku - rozległe i głównie podmokłe obniżenie terenu, leżące od kilkunastu do kilkudziesięciu metrów poniżej otaczających je wysoczyzn - dzieli się na trzy części, noszące miano basenów. Są to: Basen Górny, Środkowy oraz  Dolny. Baseny różnią się między sobą fizjografią, hydrografią i warunkami przyrodniczymi. Główną osią doliny stanowi meandrująca nizinna rzeka - Biebrza - największy prawobrzeżny dopływ Narwi. Jej źródła znajdują się 1,5 km na południe od Nowego Dworu wśród wilgotnych łąk otoczonych lasem. Łączy się ona z Narwią na wysokości wsi Ruś po przepłynięciu 168,7 km. Wielka przestrzeń pradoliny Biebrzy w dużej  części zachowała pierwotny  lub zbliżony do pierwotnego charakter z rzadkimi gatunkami flory i fauny zasiedlającymi podmokłe biotopy. Na terenie doliny Biebrzy występują zespoły roślinne reprezentujące niemal wszystkie główne typy: bagienne, torfowiskowe i leśne. Szczególnie cenne są grupy zbiorowisk mechowiskowych i mszysto - turzycowych zawierające w swoim składzie gatunki rzadkie i ginące. Zachowały się tutaj relikty glacjalne i gatunki pochodzenia borealnego tj. brzoza niska, wierzba lapońska, skalnica strunowa, gnidosz królewski , niebielistka trwała, wielosił błękitny. Bagna Biebrzańskie są największą w kraju ostoją łosia , który przetrwał tutaj II wojnę  światową w niedostępnym terenie obecnego  rezerwatu  ścisłego "Czerwone Bagno". Liczące p wojnie zaledwie 18 sztuk stadko obecnie dzięki zabiegom restytucyjnym osiągnęło liczebność 500-600 sztuk. Poza herbowym królem bagien - łosiem,bytują tu z rzadszych ssaków : bobry, wydry,borsuki, lisy, jenoty,  wilki, łasice,  gronostaje, kuny leśne, tchórze, piżmaki oraz liczne sarny, jelenie, dziki i zające. Niezwykle bogaty jest świat ptaków cechujący się występowaniem wielu osobliwości w skali krajowej i europejskiej. Stwierdzono tu obecność 263 gatunków ptaków w tym 185 gatunków lęgowych. Wśród nich orła przedniego, bielika, orlika grubodziobego, błotniaka łąkowego i zbożowego, puchacza, sowę błotną , bociana czarnego, dubelta, bataliona, derkacza, wodniczkę. Ogółem zagęszczenie ptactwa sięga na terenie parku 600 gniazd na 1 km kwadratowy. Naturalne koryto rzeki, liczne starorzecza warunkują bogactwo ichtiofauny. Stwierdzono tu występowanie 36 gatunków ryb i jednego minoga.Występują tu między innymi: szczupak, płoć, lin, ulkeja, a z rzadkich strzelba potokowa i głowacz białopłetwy. Bagna Biebrzańskie przedstawiają szczególny, dziki krajobraz o swoistym kolorycie zmieniającym się od wiosny do jesieni. Wiosną rozlewiska Biebrzy sięgają  daleko wgłąb doliny. Wielki obszar wód wypełnia gwar  wodnego ptactwa. Torfowiska zazieleniają się w końcu maja. W czerwcu wielkie połacie bagien pokrywają puszyste, białe owocostany wełnianki wąskolistnej. Jesienią bagna przybierają barwę brunatną przetykaną złotem liści brzozowych zagajników.